some photos, some ideas, some links, just a blog...

by snikolas

Tuesday, February 14, 2006

Σε θυμάμαι φλόγα.

Βρεθήκαμε μετά από πολλά χρόνια. Τυχαία. Αν και σε κοίταξα στα μάτια δεν σε γνώρισα. Έδειχνες κουρασμένη, ταλαιπωρημένη, με προβλήματα πολλά να σε βαραίνουν. Εσύ με γνώρισες και μου είπες καλησπέρα. Σε ρώτησα από πού σε ξέρω και μου απάντησες μονολεκτικά. Ξεκλείδωσες μέσα σε δευτερόλεπτα το σεντούκι που με τόσο κόπο είχα κλειδώσει μέσα μου. Με γύρισες πολλά χρόνια πίσω. Τότε που περνούσαμε δύσκολα και οι δύο. Μέσα στο σεντούκι μου όμως, σε θυμάμαι με μάτια που λαμπίριζαν. Σε θυμάμαι όμορφη, ακόμη και μέσα από όλα αυτά που περνούσες. Σε θυμάμαι φλόγα. Τι απέγινε αυτό το κορίτσι; Γιατί δεν είσαι αυτό που ήσουν; Ποιος η τι είναι αυτό που σε μαραίνει; Χαμογέλασαν τα μάτια σου όταν με είδες. Χαμογέλασες όπως τότε που σε έκανα να χαμογελάς. Πως μπορώ να το κάνω πάλι; Πώς μπορώ να σου επιστρέψω αυτά που σου κλέψανε;

23 Comments:

  • At 2/14/2006 1:31 AM, Blogger Xνούδι said…

    Nα ξεκλειδώσεις το σεντούκι σου,να βγάλεις μερικούς από τους θησαυρούς σου και να τους χαρίσεις.

    Καλησπέρα.

    (Ναι. Μάλιστα. Τι μας κάνεις βραδιάτικα γμτ).
    Tρίτη προσπάθεια στο word verification.Πάμε πάλι..

     
  • At 2/14/2006 2:15 AM, Blogger Marilina said…

    αχ βρε νικόλα μου......


    αυτά τα παρατάς εσύ, δεν στα κλέβουν. είναι δύσκολο να τα βλέπεις τα πράγματα χειρότερα απ΄όσο τα ήξερες. καλή δύναμη :)

     
  • At 2/14/2006 4:41 AM, Blogger Psipsinel said…

    distixos den mporis na ta epistrepsis, dioti den ta eklepses esi...

     
  • At 2/14/2006 11:52 AM, Blogger M13 said…

    έχουν περάσει πολλά χρόνια για να μπορέσεις να της επιστρέψεις το χαμόγελο.

    :(

     
  • At 2/14/2006 11:59 AM, Anonymous Quark said…

    Στ' αλήθεια την είδες; Υπήρξε πράγματι αυτή η συνάντηση; Είσαι τυχερός. Που ένιωσες έτσι. Μπράβο.

    Τέτοιου είδους κλεψιμέικα, δύσκολα επιστρέφονται... Πάρ'το αλλιώς. Αν μπορείς: δώσ'της άλλα. Αν τα θέλει. Για να γεμίσουν (λίγο) το κενό. Που άφησαν τα κλεμμένα ακολουθώντας τους άρπαγες...

     
  • At 2/14/2006 4:47 PM, Blogger snikolas said…

    quark, υπήρξε πράγματι αυτή η συνάντηση και μάλιστα χθες το απόγευμα. Δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να νιώθω τυχερός που ένιωσα έτσι.

     
  • At 2/14/2006 6:10 PM, Blogger Asteroceras said…

    Πάρε την τηλέφωνο. Κάνε το.

     
  • At 2/14/2006 8:30 PM, Blogger raffinata said…

    όλα τριγύρω αλλάζουνε ... μακάρι σ' αυτόν που μπορεί να γυρίσει πίσω το χαμόγελο σε κάποια χείλη που ξέχασαν πως να χαμογελάνε!!!

     
  • At 2/15/2006 5:18 AM, Blogger Chris-Top said…

    Αστο απλά χαμογέλα σημερα το βράδυ δεν μπόρεσα να βγώ γιατί ήμουνα λάσπη και αποκοιμήθηκα αυρίο αφού βάλεις το ουίσκι και πέσεις χαλαρός για ύπνο το βράδυ μπορούμε να γίνουμε λάσπη στις μπύρες... Έτσι ξεπερνιούνται αυτα... Vincent...

     
  • At 2/15/2006 7:06 AM, Blogger Asteroceras said…

    Είπες μπύρες;;;;
    Κερνάω.

     
  • At 2/15/2006 11:43 AM, Blogger Juanita La Quejica said…

    Παράδειγμα προς αποφυγή, το μόνο που μένει μετά μια τέτοια θλιβερή συνάντηση. Να μην αφήσουμε κανέναν και τίποτα να μας κλέψει την "ζωή", τη "φλόγα", αυτό είναι τελικά το μήνυμα της επιβίωσης...

     
  • At 2/15/2006 3:37 PM, Blogger oneiropagida said…

    συμφωνώ απόλυτα με το προηγούμενο post.Tέτοιες συναντήσεις ίσως γίνονται για να προσπαθούμε να αποφύγουμε τέτοιες καταστάσεις οι ίδιοι.
    "Ξένο και σπάνιο στο στόμα μου το γέλιο..."

     
  • At 2/15/2006 9:37 PM, Blogger Johny said…

    Μου φαίνεται οτι σε επέστρεψε σε ξεχασμένα μονοπάτια...
    Ειναι βασανιστικές αυτές οι συναντήσεις...
    Ισως όμως από την άλλη μπορούν να σε βοηθήσουν να ξανατοποθετήσεις κάποια πράγματα στο μυαλό σου...
    Κράτα επαφή πάντως με την καρδιά σου φίλε Νικόλα :)

     
  • At 2/16/2006 10:36 AM, Blogger jojo said…

    "αγαπημένα πρόσωπα,
    αγαπημένα μάτια,
    έρχονται σαν τα κύματα
    κι αφήνουν κατακάθια..."

    η φλόγα στα μάτια που ήξερες μπορεί να έσβυσε,
    για χίλιους λόγους,
    απο χίλιες ανάσες που τη φύσηξαν δυνατά για να τη σβύσουν...

    όμως μια άλλη φλόγα στα μάτια της,
    καινούρια,
    και εξίσου δυνατή,
    μπορεί να ξανανάψει.

    δεν ξέρω αν κάποιο "μαγικό κλικ" απο το χθες μπορεί να το κάνει αυτό,
    ή κάτι καινούριο στο αύριο.

    εγώ πάντα πίστευα οτι στο αύριο, στο νέο, στο αμόλυντο και στο άφθαρτο, υπάρχει αυτή η ελπίδα.

    όμως όλα στη ζωή είναι πιθανά
    αρκεί να τα πιστέψεις πολύ...

     
  • At 2/16/2006 11:13 AM, Anonymous quark said…

    Επειδή, Νικόλα, ΕΝΙΩΣΕΣ, ΝΟΙΑΣΤΗΚΕΣ. Πολύ σπουδαίο να μη μένεις αδιάφορα σε μια απλή διαπίστωση: "...για δες, τη μάραναν τα χρόνια..." αλλά να σου γεννιέται η επιθυμία να ΔΩΣΕΙΣ!
    Γι' αυτό. Λέω εγώ...

     
  • At 2/16/2006 1:38 PM, Blogger nanakos said…

    Na gyriseis ton xrono pisw? Mporeis na to kaneis fto kai na ton kolliseis sti teleftaia fora pou tin ekanes na lampsei?
    Afto prepei na kaneis. Aplo an to thelei/s.

     
  • At 2/16/2006 10:41 PM, Anonymous Apollo-13 said…

    ΕΙΝΑΙ ΑΠΙΣΤΕΦΤΟ ΠΩΣ ΚΑΠΙΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΖΩΗΣ ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΙ ΣΥΓΚΑΤΑΒΑΤΗΚΑ, ΔΗΛΑΔΗ ΤΟ ΝΑ ΔΕΧΟΜΑΣΤΑΙ ΤΟ ΛΙΓΟ, ΤΟ ΣΙΝΗΘΙΣΜΕΝΟ, ΤΟ ΓΝΟΡΙΜΟ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΣΠΑΝΙΟ, ΤΟ ΞΕΧΟΡΙΣΤΟ, ΤΟ ΠΟΘΗΤΟ. ΟΤΑΝ ΣΥΜΒΙΒΑΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΑ. ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΣ ΧΤΥΠΑΕΙ ΚΑΤΑΚΕΦΑΛΑ Η ΕΝΑΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΙΤΑ. ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΗ ΑΡΓΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ. ΑΥΤΗ Η ΚΟΠΕΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΡΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΠΕΛΕΞΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΤΟ ΣΙΝΗΘΙΣΜΕΝΟ. ΣΙΓΟΥΡΑ ΚΑΠΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΒΡΕΘΗΚΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΗΣ ΑΛΛΑ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΦΛΟΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΔΕΝ ΕΙΔΕ ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΧΕΙ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ. ΓΙ ΑΥΤΟ ΝΙΚΟΛΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙΣ ΤΗΨΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΗΤΑΝ Η ΕΠΙΛΟΓΗ. ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ, ΦΙΛΙΑ ΣΤΗ ΣΑΛΟΝΙΚΗ ΜΑΣ.

     
  • At 2/17/2006 3:13 PM, Blogger NetKerveros said…

    Νικόλα ... οι άνθρωποι αλλάζουν ... ο χρόνος περνάει ... η ψυχές παραμένουν οι ίδιες ... γι αυτό και σου χαμογέλασε όπως τότε που την έκανες να λάμπει. Είναι στο χέρι σου να την κάνεις να λάμψει ξανά.

     
  • At 2/19/2006 11:09 AM, Blogger snikolas said…

    Δυστυχώς η ευτυχώς, αυτό δεν μπορώ να το ξέρω, η σχέση μου με την κοπέλα αυτή ήταν σε στυλ need to know operation. Μέσα από την ιδιαιτερότητα του χώρου αλλά και της δύσκολης περιόδου όπου και γνωριστήκαμε δεν υπήρχε λόγος να μάθεις τίποτα περισσότερο από τα βασικά. Δεν γνωρίζω που μένει. Δεν γνωρίζω το τηλέφωνο της. Δεν γνωρίζω το επώνυμο της. Άρα και δεν μπορώ να την αναζητήσω. Επίσης, όπως είπε ο Apollo 13, κάποιος άλλος είναι στην ζωή της. Ήταν από τότε. Άφαντος για τα δικά μου μέτρα και σταθμά αλλά ήταν εκεί. Τώρα, η βέρα στο δεξί της χέρι, προσωπικά μου δηλώνει πως ακόμη και αν είχα τα στοιχεία να την αναζητήσω, δεν είναι δική μου δουλεία να επαναφέρω το χαμόγελο της.

     
  • At 2/19/2006 11:13 AM, Anonymous Martha said…

    Krima file Nikola - ontos kapies apo mas protimoume tous sigourous malakes telika. Alla min stenaxoriese, aksizi na perimenis ekini ti gineka pou perimene ki auti esena.

     
  • At 2/20/2006 2:09 PM, Blogger Λαμπρούκος said…

    Πως μπορείς να μου επιστρέψεις αυτά που μου έκλεψες????

    Για αρχή φέρε μου πίσω το σεντούκι με τα σεμεδάκια της γιαγιάς, μετά κατάθεσε τις 9500€ που μου τσούρνεψες, και τέλος επέστρεψε μου τα πιατικά που πήρες κρυφά φεύγοντας από το σπίτι.

    Αυτά και βλέπουμε...

     
  • At 2/25/2006 4:29 PM, Blogger Natalia said…

    Καταρχήν σε ευχαριστώ για το τόσο ευγενικό σου σχόλιο....

    Κατά δεύτερον..... μια βέρα στο δεξί δεν απαγορεύει σε κανέναν να χαρίζει το χαμόγελο.....

    Ίσως από διαφορετική θέση.....μα είναι τόσο ανθρώπινο.....

    Κι ίσως αυτή η βέρα στο δεξί να μεγαλώνει αυτή την ανάγκη για ανθρωπιά.....

     
  • At 3/16/2006 2:56 AM, Blogger elena #11 said…

    ayto pou eniwses einai mealeio pou den allazetai me ola ta kala tou kosmou. einai megaleio na niwseis etsi gia kapoion kai as mh se afhsei na tou to deikseis pote :)

     

Post a Comment

<< Home